Ενδεικτικός πίνακας εγκλημάτων με συνεργασια των ναζιστικών δυναμεων κατοχης και των ελληνων συνεργατων τους (ταγματων ασφαλειας κα) στην Ελλάδα. 1943-1944.

 Τα Τάγματα Ασφαλείας αποτέλεσαν οργανικό τμήμα των κατοχικών στρατευμάτων. Χωρίζονταν σε Ευζωνικά τάγματα και Εθελοντικά τάγματα. Γενικοί διοικητές τους ήταν οι Ανώτεροι Αρχηγοί των SS και της (γερμανικής) αστυνομίας στην Ελλάδα, Γιούργκεν Στρουπ και Βάλτερ Σιμάνα.

Απρίλιος 1943 :
Η γερμανόφιλη συμμορία (των Ελλήνων) του Μιχαήλ Παπαδόπουλου (Μιχάλαγα) σκοτώνει 7 στελέχη της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΑΜ στα Ίμερα Κοζάνης. Στις δολοφονίες συμμετέχει και ο ταγματάρχης Παπαβασιλείου, μέλος της γερμανόφιλης οργάνωσης ΠΑΟ.

30 Νοέμβρη του 1943 :
 Οι Ταγματασφαλίτες συνέλαβαν 283 ανάπηρους του ελληνοϊταλικού πολέμου και της εθνικής αντίστασης που νοσηλεύονταν σε νοσοκομεία της Αθήνας και τους εκτέλεσαν.

Νοέμβριος 1943 :
Οι Γερμανοί σκοτώνουν 118 άτομα στο Μονοδέντρι Λακωνίας μετά από υπόδειξη των Ταγματασφαλιτών της περιοχής ως αντίποινα για την εξόντωση γερμανικής φάλαγγας από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Στη Σπάρτη και τη γύρω περιοχή, με βάση καταλόγους που είχαν συντάξει οι Ταγματασφαλίτες , συλλαμβάνονται 550 πατριώτες που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με αντάρτες της περιοχής. Οι 400 μεταφέρονται στις φυλακές της Τρίπολης. Από τους 118 εκτελεσθέντες οι 89 ήταν Σπαρτιάτες. Μέσα στα θύματα υπήρχαν και ανήλικα παιδιά και μια γυναίκα.

5 Απριλίου 1944 : Μονάδες των (γερμανικών) SS πυρπολούν το χωριό Κλεισούρα του Νομού Καστοριάς (θεωρώντας το προπύργιο των ανταρτών του ΕΛΑΣ) και σκοτώνουν 280 κατοίκους του που στη συντριπτική πλειονότητά τους ήταν γυναίκες και παιδιά. Τα SS και οι Βούλγαροι κομιτατζήδες υπό την αρχηγία των Γερμανών διοικητών της Καστοριάς Ράισελ και Χίλντεμπραντ και την καθοδήγηση του Βούλγαρου Κάλτσεφ, άρχισαν να φονεύουν τους κατοίκους με αυτόματα, αμφίστομους πελέκεις και ξιφολόγχες και να πυρπολούν τα σπίτια. Στο πλευρό τους βρίσκεται και ο διαβόητος Μιχάλαγας (Μιχαήλ Παπαδόπουλος) με την ένοπλη συμμορία του. Σπέρνουν το θάνατο χωρίς διάκριση και χωρίς κανένα έλεος. Ξεκοιλιάζανε έγκυες, λογχίζανε βρέφη αβάπτιστα και νήπια, ανήλικες κοπέλες, γέροντες κι οι γερόντισσες. Μέσα στο δίωρο διάστημα που όριζε η διαταγή, μετατρέπουν τα πάντα σε κόλαση σπέρνοντας το αίμα, τη φρίκη και το θάνατο και αφήνοντας πίσω τους 280 θύματα. Ο σφαγέας της Κλεισούρας ήταν ο συνταγματάρχης Karl Schümers (Καρλ Σύμερς), διοικητής του 7ου Συντάγματος της 4ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των SS.

14 Απριλίου 1944 :
 Οι Γερμανοί μαζί με τα Τάγματα Ασφαλείας εκτελούν στο Αγρίνιο 120 άτομα.

Πρώτο δεκαήμερο Απριλίου 1944 :
Με απόφαση της ηγεσίας των Ταγμάτων Ασφαλείας απαγχονίστηκαν στους Αμπελοκήπους 5 κομμουνιστές ως αντίποινα για τη δολοφονία του λοχαγού των Ταγμάτων Ευζώνων Κ. Μανωλάκου.

24 Απριλίου 1944 :
Στο χωριό Κατράνιτσα (Πύργοι) που είναι κοντά στην Πτολεμαΐδα, οι Γερμανοί μαζί με ένοπλες φιλοναζιστικές ελληνικές οργανώσεις σκότωσαν 318 κατοίκους. Η ιστορική κωμόπολη στους πρόποδες του Βερμίου, καταστράφηκε ολοσχερώς από τη ναζιστική βαρβαρότητα. Η σφαγή συνοδεύτηκε από λεηλασία και αρπαγή χιλιάδων γιδοπροβάτων. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο και όταν η τραγωδία ολοκληρώθηκε απέμειναν σωροί ερειπίων που κάπνιζαν και 318 κατακρεουργημένα πτώματα που επί μήνες παρέμειναν άταφα. Επί κεφαλής των δολοφόνων ήταν ο ακροδεξιός αρχισυμμορίτης Μιχάλαγας (Μιχαήλ Παπαδόπουλος) και ο διαβόητος συνταγματάρχης Δημήτριος Χρυσοχόου.

22-25 Απριλίου 1944 :
Γερμανοί μαζί με διάφορους Ταγματασφαλίτες (δηλαδή ένοπλους Έλληνες που συνεργάζονταν με τους Ναζί) όπως η οργάνωση του γερμανόφιλου (απότακτου) συνταγματάρχη Γεωργίου Πούλου, η ΠΑΟ κ.α. περικυκλώνουν το χωριό Μεσόβουνο του Νομού Κοζάνης. Εκτελούν 150 κατοίκους και πυρπολούν όλα τα σπίτια τους.

Απρίλιος 1944 :
Στην Εύβοια, ο Ταγματασφαλίτης στρατηγός Παπαθανασόπουλος εκτελεί 64 κατοίκους, στέλνει 370 ομήρους στην Αθήνα και κλείνει στις φυλακές της Χαλκίδας 565.

Απρίλιος-Ιούνιος 1944 :
Γερμανοί και Ταγματασφαλίτες καίνε σπίτια και εκτελούν χωρικούς στο Λεβίδι, τον Άγιο Πέτρο και τα Βούρβουρα της Αρκαδίας.

2 Μαΐου 1944 : Με απόφαση της ηγεσίας των Ταγμάτων Ασφαλείας εκτελέστηκαν 110 κομμουνιστές ως αντίποινα για τη δολοφονία 2 Γερμανών αξιωματικών.

Μάιος 1944 :
Στην Πάτρα, οι Ταγματασφαλίτες (με διοικητή το Ν. Κουρκουλάκο που επί χούντας διορίστηκε Διευθυντής της Αγροτικής Τράπεζας) απαγχονίζουν 10 άτομα, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Χρ. Χωμενίδης και Δ. Πετρίδης (ιδρυτικά στελέχη της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΑΜ).

21 Μαΐου 1944 :
Απαγχονισμός 8 ατόμων στο Βόλο από τον ΕΑΣΑΔ (ένοπλη ακροδεξιά οργάνωση γερμανόφιλων Ελλήνων).

23 Μαΐου 1944 :
Πυρπόληση του χωριού Λίμνη Αργολίδας και εκτέλεση 86 κατοίκων από Γερμανούς και Ταγματασφαλίτες.

28 Μαΐου 1944 :
Οι Ταγματασφαλίτες και οι Γερμανοί εκτελούν 15 άτομα στο Βαθυτόπι Κορινθίας

16 Ιουνίου 1944 :
Οι Ταγματασφαλίτες εκτελούν στο «Ποτάμι» της Καλαμάτας 30 άτομα, σε αντίποινα για το θάνατο του ταγματάρχη Γεωργαλά. Ανάμεσα στους εκτελεσμένους ήταν 3 γυναίκες.

20 Ιουνίου 1944 :
Εκτέλεση 27 ατόμων από τα Τάγματα Ασφαλείας στο Καβακλή Θεσσαλίας.

26 Ιουνίου – 2 Ιουλίου 1944 :
Εκκαθαριστικές επιχειρήσεις Γερμανών και Ταγματασφαλιτών στην Κυνουρία Αρκαδίας και στο όρος Πάρνωνας εναντίον των ανταρτών του ΕΑΜ. Εκτελούν 202 πολίτες και συλλαμβάνουν άλλους 500.

6 Ιουλίου 1944 :
Οι Ταγματασφαλίτες με επικεφαλής τον Ιωάννη Πλυντζανόπουλο πραγματοποιούν μπλόκο στο Περιστέρι. Συλλαμβάνουν περίπου 120 άτομα και εκτελούν 33.

6 Ιουλίου 1944 :
Γερμανοί μαζί με Ταγματασφαλίτες εκτελούν 200 άτομα στα Λιόσια Αττικής.

3-22 Ιουλίου 1944 :
Οι Γερμανοί μαζί με ένοπλους Έλληνες συνεργάτες τους (Τάγματα Ασφαλείας, Ε.Σ., ΠΑΟ κ.α.) κάνουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στη Βόρεια Πίνδο. Εκτέλεση 161 πολιτών, καταστροφή 4450 οικιών, 5500 καλυβιών, μαντριών και αχυρώνων. Απερίγραπτη λεηλασία και συλλήψεις 427 ομήρων

13 Αυγούστου 1944 :
Οι Γερμανοί μαζί με Ταγματασφαλίτες πραγματοποιούν το μπλόκο της Καλαμαριάς. Εκτελούν 15 κατοίκους, χρησιμοποιώντας κατάλογο ονομάτων που τους έδωσε η Χωροφυλακή.

17 Αυγούστου 1944 :
Φθάνει τη νύχτα στην Κοκκινιά το μηχανοκίνητο τμήμα της Αστυνομίας με επικεφαλής το δωσίλογο Ν. Μπουραντά. Περί τους 3.000 βαριά οπλισμένους με πολυβόλα, όλμους, αυτόματα κτλ Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την περιοχή. Επικεφαλής της τρομερής κτηνωδίας που θα εξελιχθεί σε λίγες ώρες είναι ο Ιωάννης Πλυντζανόπουλος (διοικητής των Ταγματασφαλιτών), ο ταγματάρχης Γιώργος Σγούρος και ο διοικητής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Νίκος Μπουραντάς. Οι Γερμανοί αρχίζουν να καίνε τα σπίτια. Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα σπίτια και αρπάζουν ό,τι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν και χτυπούν γυναικόπαιδα.Γύρω στις 8.00 π.μ. η πλατεία της Οσίας Ξένης, αλλά και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα. Χωρίζονται κατά ομάδες σε πεντάδες με κενά μεταξύ τους για να μπορούν οι δήμιοι να υποδεικνύουν (να καταδίδουν) όποιον θέλουν. Η εντολή είναι να κάθονται γονατιστοί με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη είναι αφόρητη και αρκετοί λιποθυμούν. Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τους κρατούμενους προσφέροντάς τους λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους. Ο Ταγματασφαλίτης Πλυντζανόπουλος, που φοράει κάσκα και κρατά μαστίγιο, δίνει το γενικό πρόσταγμα. Ο Γ. Σγούρος με το γιο του Θεόδωρο Σγούρο που είναι ντυμένος τσολιάς, παίρνουν θέσεις. Στην πλατεία εμφανίζονται ελάχιστοι ρουφιάνοι Κοκκινιώτες που φορούν μαύρες κουκούλες και έχουν καλυμμένα τα πρόσωπά τους (για να μην τους αναγνωρίσουν τα θύματα). Ο ρόλος τους είναι συγκεκριμένος, ως γνήσιοι προδότες υποδεικνύουν στους Γερμανούς ποιους να εκτελέσουν. Οι προδότες Κιρκόρ Μπαταβιάν, Γρηγόρης Ιωαννίδης, Μπεμπέκογλου, Μεϊμάρης κ.α. αρχίζουν να υποδεικνύουν άτομα. Ο γνωστός χαφιές της Κοκκινιάς, Μπατράνης, διακρίνει μέσα στο πλήθος το λοχαγό του ΕΛΑΣ Αποστόλη Χατζηβασιλείου και με ειρωνεία τον χαιρετά και δίνει το σύνθημα. Αφού με την ξιφολόγχη του βγάζουν το μάτι και του σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος ζητώντας του να προδώσει τους συναγωνιστές του. Η απάντηση του ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν «Πατριώτες, σηκώστε το κεφάλι, μη φοβάστε. Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν». Ακολουθεί ο γραμματέας της ΚΟΒ Κιλικιανών του Κ.Κ.Ε., Παναγιώτης Ασμάνης που τον κομμάτιασαν στην κυριολεξία καθώς τον έσερναν για εκτέλεση. Τον σκότωσε ο ίδιος ο Πλυντζανόπουλος. Οι δοσίλογοι Βακαλόπουλος, Παρθενίου, Τσιμπιδάρος, Τσανακαλιώτης, Τηλέμαχος, Μόρφης (της Ειδικής Ασφάλειας), Μητρόπουλος, Γκίνος μαζί με το λοχαγό Παπαγεωργίου και τον διερμηνέα Ανθόπουλο συνεχίζουν το έργο της ρουφιανιάς με το δάχτυλο τεντωμένο  Τη στιγμή αυτή ξεχωρίζει ο ηρωισμός του Κώστα Περιβόλα ο οποίος, την ώρα που τον πάνε για εκτέλεση, ορμά πάνω στον Πλυντζανόπουλο και τον πιάνει από το λαιμό, Ο δήμιος προλαβαίνει και τον εκτελεί επί τόπου. Σωρός τα πτώματα, τσουβαλιασμένα το ένα πάνω από το άλλο. Οι Γερμανοί δίνουν διαταγή στους («Έλληνες») κουκουλοφόρους να σκυλέψουν τους νεκρούς. Τα κτήνη ορμούν πάνω στα κουφάρια των εκτελεσθέντων και αρχίζουν να τους παίρνουν ότι αντικείμενα αξίας είχαν πάνω τους (ρολόγια, δαχτυλίδια , βέρες κ.α.). Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το αποτρόπαιο ανοσιούργημά τους και οι ίδιοι οι Γερμανοί εκτέλεσαν ορισμένους από αυτούς επί τόπου. Ανάμεσα σ΄ αυτούς ήταν και οι προδότες Μπατράνης και Μπεμπέκογλου. Το απόγευμα, περίπου 8000 Κοκκινιώτες όμηροι οδηγούνται στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Τα διάφορα ιστορικά βιβλία αναφέρουν ότι οι εκτελεσθέντες στο μπλόκο της Κοκκινιάς ήταν 300 – 315 άτομα.

14 Σεπτεμβρίου 1944 :
Οι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών πραγματοποιούν μαζική σφαγή στα Γιαννιτσά, δείχνοντας όλη τους τη βαρβαρότητα. Τα ελληνικά ένοπλα σώματα του Φριτς Σούμπερτ και του γερμανόφιλου Γεωργίου Πούλου συλλαμβάνουν κατοίκους της πόλης. Κάποιους τους εκτελούν σε μια αποθήκη, ενώ τους περισσότερους τους εκτελούν και τους ρίχνουν σε ένα μεγάλο τάφο. Το θλιβερό περιστατικό συνέβη λίγο πριν την απελευθέρωση των Γιαννιτσών, τη στιγμή που όλα τα τμήματα του 30ου και 16ου συντάγματος του ΕΛΑΣ απουσίαζαν από την περιοχή καταδιώκοντας τους Γερμανούς κατακτητές στην υποχώρησή τους. Τότε, οι ένοπλοι Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών, με επικεφαλείς τους Πούλο, Σκαπέρδα και Σίαρη βρίσκουν την ευκαιρία και διαπράττουν στα Γιαννιτσά ένα από τα πιο φρικιαστικά κακουργήματά τους. Από τα βαθιά χαράματα μπλοκάρουν την πόλη των Γιαννιτσών και ως το μεσημέρι, με βρισιές, απειλές και ξυλοδαρμούς, συγκεντρώνουν περίπου 3.000 άνδρες από 12-80 ετών στο προαύλιο του Α' δημοτικού σχολείου. Βγάζουν από το πλήθος των συλληφθέντων περίπου 10 μελλοθάνατους τους οποίους βάζουν στο διπλανό οικόπεδο, να ανοίξουν έναν τεράστιο τάφο διαστάσεων 4χ6 και ύψους 2,5 μέτρων και μέχρι το σούρουπο κάτω από την επιστασία του Γερμανού Σούμπερτ σφαγιάζουν μέσα κι έξω από τον σκαμμένο τάφο με πρωτάκουστη θηριωδία. Υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν 75 με 104 άτομα.

Σεπτέμβριος 1944 :
Γερμανικές μονάδες μαζί με ένοπλα τμήματα Ελλήνων συνεργατών τους εισέβαλαν στο χωριό Χορτιάτης. Το Τάγμα του Σούμπερτ σκόρπισε τον τρόμο. Συνολικά έκαψαν πυροβόλησαν ή έσφαξαν 146 άτομα, εκ των οποίων οι 109 ήταν γυναίκες. Οι περισσότεροι από τους δολοφονηθέντες κάηκαν ζωντανοί στο φούρνο του χωριού.

18/10/1944. ΑΘΗΝΑ.Παπανδρέου. Αποσπάσματα του λόγου της απελευθέρωσης.Για την δημόσια διοίκηση και Ηγέτιδα δύναμη, για τον Στρατό, για τα Σώματα Ασφαλείας.

 

26/9/1944. ΚΑΖΕΡΤΑ. Καταδίκη ταγμάτων ασφαλείας

2/9/1944.Διάγγελμα εθνικής Ενότητας Παπανδρέου. Καταδίκη των ταγμάτων ασφαλείας

20/5/1944 Συνέδριο ΛΙΒΑΝΟΥ. Απόφαση εθνικής κυβέρνησης για τους προδότες

12/2/1944 Σύσκεψη ΜΥΡΟΦΥΛΛΟΥ. Καταδίκη ταγμάτων ασφαλείας.

31/12/1943 Αποκήρυξη ταγμάτων ασφαλείας απο την κυβέρνηση ΤΣΟΥΔΕΡΟΥ

Απόσπασματα από τα βιβλία του Βασίλη Μπαρτζιώτα.

 Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών (ΟΠΛΑ)

Μιά από τις εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις στα χρόνια της κατοχής ήταν και η Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών (ΟΠΛΑ).
Πραγματικά τότε κινδύνευε η ζωή των λαϊκών αγωνιστών άπό την αιματηρή τρομοκρατία των καταχτητών και των ντόπιων οργάνων τους, άπο τον χαφιεδισμό καί τήν προβοκάτσια. Πολλά στελέχη του Κόμματος και στην Αθήνα-Πειραιά και σε άλλες πόλεις πιάστηκαν με ύποδειξη ελληνόφωνων χαφιέδων και έκτελέστηκαν. Ας σταθούμε μόνο σε μερικά καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ: Γιώργης Ανδρεόπουλος, Βασίλης Σκαρέας, Ηλέκτρα Αποστόλου, Κώστας Γαμβέτας, Παναγιώτης Σαντής, Βασίλης Παπαδόπουλος, Κώστας Χατζήμαλης, Κώστας Λαζαρίδης, Γερουσαλήμ Χαριζάνης, Λάζαρος Ζησιάδης και τόσοι άλλοι πλήρωσαν τό φόρο του αίματος, έπεσαν θύματα του χαφιεδισμοϋ πού όργάνωσαν οι υπηρεσίες της γκεστάπο καί της ιταλικής καραμπιναρίας.
Επρεπε, λοιπόν, να οργανωθεί η προστασία της ζωής των λαϊκών άγωνιστών, νά μπει τέρμα στην ατιμωρησία, στην προδοσία των χαφιέδων και των δολοφόνων. Γι'αύτό τό σκοπό δημιουργήθηκε η Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών με κάθετη όργάνωση, πού καθοδηγούνταν απευθείας άπό τό ΠΓ τής ΚΕ του ΚΚΕ, από ένα τίμιο καί καθαρό σαν τό κρύσταλλο κομμουνιστή, όπως το απαιτούσαν οι περιστάσεις, τον αξέχαστο σύντροφο Στέργιο Άναστασιάδη.
Η όργάνωση αυτή στις αρχές της λειτουργίας της  έδοσε μιά σειρά δίκαια χτυπήματα, απαραίτητα ενάντια στους καταχτητές και τα όργανα τους.
Τιμώρησε π.χ. τους πράχτορες τών Γερμανών στις συνοικίες, που πρόδιναν τους πατριώτες στην γκεστάπο.
Τιμώρησε τούς δολοφόνους πού έκαναν τις σφαγές στήν Καλογρέζα.
Τιμώρησε τον πράχτορα τών Γερμανών, υπουργό Εργασίας Καλύβα, που προετοίμαζε την αποστολή των εργατών στα σκλαβοπάζαρα της Γερμανίας.
Τιμώρησε τους πρώην κομμουνιστές που πέρασαν άνοιχτά μς την γκεστάπο, όπως τον Μανωλέα, Σαμαρά κλπ., που κατέδοσαν στους Γερμανούς δεκάδες κομμουνιστές καί εκτελέστηκαν στό Σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Τιμώρησε όσους μπόρεσε να άνακαλύψει από αύτούς, που, φορώντας μαύρη προσωπίδα, υπόδειχναν, στα διάφορα μπλόκα των χιτλερικών, τούς πατριώτες, κατά κανόνα κομμουνιστές, που εκτελούνταν έπί τόπου κτλ.κτλ.
Ολα αυτά ήταν δίκαια, πατριωτικά χτυπήματα. Ομως η οργάνωση αυτή, η ΟΠΛΑ, ιδιαίτερα όταν έφυγε από την καθοδήγησή της ο Στέργιος Αναστασιάδης και αδυνάτισε ο έλεγχος από τό ΠΓ τής ΚΕ του ΚΚΕ,  έπεσε σε ορισμένες υπερβολές (είναι ψευτιές όλα όσα διαδίδει γιά την ΟΠΛΑ η αντίδραση, όμως υπερβολές και λάθη έγιναν), που μας έφεραν πολιτική ζημιά και έπρεπε να αποφευχθούν. Γενικότερα και η όνομασία τής οργάνωσης αυτής, ΟΠΛΑ, και ο τρόπος πού συγκροτήθηκε απόδειξαν ότι μας έφερε περισσότερη ζημιά παρά όφελος. Κατά τη γνώμη μας δέν έπρεπε νά γίνει — και δε μας χρειαζόταν — η οργάνωση της ΟΠΛΑ. Υπήρχαν άλλοι τρόποι για να προστατέψουμε τη ζωή των αγωνιστών. Οι οργανώσεις αυτού του είδους, όταν έχουν κάθετη καθοδήγηση και δε βρίσκονται κάτω από τον καθημερινό έλεγχο των τοπικών κομματικών οργανώσεων, πάντα κλείνουν το μεγάλο κίνδυνο των υπερβολών, που γίνονται είτε από χρεοκοπημένα αταξικά στοιχεία, είτε πολλές φορές από πράχτορες των καταχτητών, των Γερμανών και των ίδιων των Εγγλέζων, όπως έγινε με την ΟΠΛΑ. Να γιατί δεν έπρεπε να γίνει η ΟΠΛΑ. Ή δημιουργία της ήταν λάθος. Αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη.
Μπαρτζώτας Βασίλης (ΦΑΝΗΣ)

 Μαζική Λαϊκή Αυτοάμυνα (ΜΛΑ)

Η ΚΟΑ του ΚΚΕ οργάνωσε με επιτελικό τρόπο τη Μαζική Λαϊκή Αυτοάμυνα (ΜΛΑ). Οι ομάδες της λαϊκής αυτοάμυνας στηρίζονταν στην ενίσχυση του λαού και αντιμετώπιζαν τους οπλισμένους τρομοκράτες. Οι ομάδες της ΜΛΑ αποτελούνταν από παλιούς ΕΛΑΣίτες της Αθήνας, που είχαν την πείρα της χιτλερικής κατοχής και του Μεγάλου Δεκέμβρη. Ηταν οργανωμένες κατά τόπους δουλιάς και κατοικίας και είχαν παναθηναϊκή καθοδήγηση. Οταν οι τρομοκράτες οργάνωσαν ειδική επίθεση ενάντια στα Γραφεία της ΚΟΑ (στην οδό Αγησιλάου) και φώναζαν: —Θάνατος στους κομμουνιστές! Θάνατος στους κουκουέδες!
Η ΜΛΑ της 3ης Αχτίδας στην περιοχή της οποίας βρίσκονταν τα Γραφεία της ΚΟΑ, έδοσε κοντά στις φυλακές Χατζηκώστα ένα διδακτικό μάθημα στους τρομοκράτες. Τους ανάγκασε να καθήσουν αρκετόν καιρό στο κρεβάτι τους, για να μάθουν πόσο ακριβά πληρώνει ο λαός τους λυσσασμένους τρομοκράτες.
Μεγάλη μάχη ανάμεσα στην Αστυνομία και τους τρομοκράτες, απ' τη μια μεριά και τον αθηναϊκό λαό και τη ΜΛΑ απ' την άλλη, δόθηκε στις αρχές του Μάρτη 1946 στην Πλατεία της Ομόνοιας, όταν ο λαός της Αθήνας γυρνούσε από μια προεκλογική συγκέντρωση. Ο τότε διευθυντής της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών Ρακιτζής, γνωστός κομμουνιστοφάγος, συγκέντρωσε τα μηχανοκίνητα του (αυτοκίνητα με αστυνομικούς) και τους τρομοκράτες στην Πλατεία της Ομόνοιας. Τη στιγμή που ο λαός, κατεβαίνοντας απ' τη Λεωφόρο Πανεπιστημίου και την οδό Σταδίου, έμπαινε στην Πλατεία της Ομόνοιας, ο Ρακιτζής έριξε απάνω του τα μηχανοκίνητα. Περίμενε να φοβηθεί ο λαός τα μηχανοκίνητα και να διαλυθεί. Ετσι ακριβώς θα γινόταν, αν δεν υπήρχε η ΜΛΑ.
 Οι ομάδες της Μαζικής Λαϊκής Αυτοάμυνας, όντας επικεφαλής του λαού, έκαναν επίθεση ενάντια στα μηχανοκίνητα, ήρθαν στα χέρια με τους αστυνομικούς και τους τρομοκράτες και αχρήστευσαν μερικά αυτοκίνητα. Τότε ο λαός, ενθουσιασμένος από τη μαχητικότητα της ΜΛΑ, έπεσε πάνω στους χαφιέδες και με τον όγκο του, δεν τους άφησε να χρησιμοποιήσουν τα κλομπς και τα πιστόλια τους. Η μάχη συνεχίστηκε πάνω από δυο ώρες. Οταν, τελικά, ο λαός έφυγε απ'  ην Πλατεία της Ομόνοιας, ο Ρακιτζής οργάνωσε επιδρομή στα γραφεία της ΚΟΑ. Μα εκεί περίμενε τους επιδρομείς η ΜΛΑ και τους ανάγκασε να φύγουν...
 Η δημιουργία της ΜΛΑ ήταν στις συνθήκες της ταραγμένης εκείνης εποχής απαραίτητη. Οι μοναρχοφασίστες τρομοκράτες ήξεραν ότι υπάρχει ο υπερασπιστής του λαού, η ΜΛΑ, που πολεμούσε παληκαρίσια. Η δράση της ΜΛΑ απόβλεπε ιδιαίτερα στην ενίσχυση της αυτοάμυνας των απεργών.
 Το Μάρτη του 1946 έγινε μεγάλη 48ωρη απεργία των τραμβαγέρηδων και των εργατών των λεωφορείων. Η Αστυνομία τρομοκρατούσε τους απεργούς και κίνησε μερικά τραμ με ειδικά εκπαιδευμένους αστυνομικούς. Τότε εξόρμησε η ΜΛΑ της Καλλιθέας-Νέας Σμύρνης με επικεφαλής το Λευτέρη (Γιάννη Κυριακίδη), που είχε μπει το Δεκέμβρη με το τάγμα του στο κτίριο της χωροφυλακής στου Μακρυγιάννη. Ο καπετάνιος Λευτέρης τούτη τη φορά δε φόραγε το δίκωχο και τη στρατιωτική στολή του ΕΛΑΣ. Κρατώντας στα χέρια του τα βιβλία του σχολείου (ήταν φοιτητής των Μαθηματικών) ρίχτηκε σα σίφουνας, επικεφαλής της ομάδας του ενάντια στα τραμ, τα σταμάτησε και τα ανάγκασε να γυρίσουν πίσω στο αμαξοστάσιο της Καλλιθέας.
Στις 22 του Φλεβάρη 1946 οι χίτες, οι οποίοι πριν λίγες μέρες σκότωσαν το στέλεχος της ΚΟΑ Κώστα Μακαρώνα (που στην κατοχή ήταν καπετάνιος Συντάγματος του ΕΛΑΣ της Αθήνας), έκαναν επιδρομή με βόμβες ενάντια στα Γραφεία της 6ης Αχτίδας στην Καισαριανή, κατέστρεψαν ένα μέρος του σπιτιού και τραυμάτισαν πολλούς κομμουνιστές. Σε μεγάλη συγκέντρωση, που οργανώθηκε το πρωί της 23ης Φλεβάρη 1946 στην Καισαριανή, ο λαός απαίτησε να συλληφθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι δολοφόνοι χίτες. Η συγκέντρωση έγινε στην πλατεία της Καισαριανής, κοντά στα Γραφεία της Αχτιδικής Επιτροπής. Στη συγκέντρωση αυτή παραβρέθηκαν πολλοί ξένοι δημοσιογράφοι και ο ανταποκριτής του «ΤΑΣΣ» στην Αθήνα Λεονίντ Βελιτσάνσκι.
Γραμματέας της 6ης Αχτίδας της ΚΟΑ στα 1946 ήταν ο ηρωικός εργάτης, τσαγκάρης και Καισαριανιώτης Ορέστης Μακρίδης.


Ο Βασίλης Γ. Μπαρτζιώτας γεννήθηκε στη Λάρισα το 1909. Τελείωσε την Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών το 1929.Από πολύ νέος, το 1924, πήρε μέρος στο εργατικό κίνημα της χώρας μας, σαν μέλος και στέλεχος της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ. Για τη δράση του αυτή αντιμετώπισε πολλές διώξεις. Η δικτατορία του Μεταξά τον φυλάκισε στο κάτεργοτης Ακροναυπλίας,
Στην περίοδο της φασιστικής κατοχής εντάχθηκε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση σαν ένα από το κεντρικά στελέχη του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Διετέλεσε γραμματέας της ΚΟΑ από τον Απρίλη του 1943 ως τον Ιούνη του 1946. Στον εμφύλιο πόλεμο πήρε μέρος σαν πολιτικός επίτροπος του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ. Καταδικάστηκε ερήμην δυο φορές σε θάνατο. Μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1943 μέχρι τον Μάρτη του 1956. Στα μεταπολεμικά χρόνια έζησε πολιτικός πρόσφυγας, στη Ρουμανία και τη Σοβιετική Ενωση, 27 χρόνια. Ασχολήθηκε με τη μελέτη και με συγγραφική δουλιά πάνω στην ιστορία του εργατικού και εθνικοαπελέυθερωτικού κινήματος της Ελλάδας και έχει γράψει πολλά βιβλία και μελέτες. Από τον επαναπατρισμό του, το 1976, δημοσίευσε τα βιβλία: «Κι άστραψε φως. η Ακροναυπλία» (1977), «Στις φυλακές και τις εξορίες» (1978), «Εθνική Αντίσταση και Δεκέμβρης 1944» (1979), «Ηλέκτρα, αδελφή του κόμματός μας — Μια ηρωική επαναστατική ζωή» (1981), «Ο αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (1981). Το βιβλίο «Η Εθνική Αντίσταση στην αδούλωτη Αθήνα» εκδίδεται προς τιμήν των 65 χρόνων του ΚΚΕ και των 40 χρόνων από την απελευθέρωση της Αθήνας και αναφέρεται στους ηρωικούς αγώνες του λαού της Αθήνας στην Εθνική Αντίσταση και σε μερικούς  βασικούς σταθμούς της ιστορίας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ.

Ενα γαλλικο φιλμ περιοδου 1916-17 αφιερωμενο στην Ελλαδα και τα αντιστοιχα στρατιωτικα γενονοτα.French film of Greek forces on the Salonika Front, 1916-1917

απ'ο το WAR IMPERIAL MUSEUM/ Μεγάλη Βρεττανία


SUR LA STRUMA AVEC L'ARMEE GRECQUE
http://www.iwm.org.uk/collections/item/object/1060022621

French film of Greek forces on the Salonika Front, 1916-1917.
(Reel 1) General Paraskevopoulos directs his country's forces in the River Struma valley, which includes the Rupel Pass, supported by fire from British 6-inch howitzers and French 155mm howitzers. The French General Nider surveying the area. King Alexander of Greece visiting the front with General Gérome. (Reel 2) Premier Venizelos at the 1st Division headquarters in Athens, presenting new colours to the Greek 34th Infantry Regiment. Colonel Tsolacopolos receives the colours for his regiment. Among the gathering are an Orthodox priest and General Bordeaux, the head of the French mission. (Reel 3) General Zymbrakakis directs operations in the Skra valley (showing his own troops, fire support from French 155mm howitzers, and Bulgarian prisoners of war.) King Alexander inspecting Greek soldiers. The King in Athens with the Duke of Connaught, visiting as Britain's representative, inspecting a parade, meeting with Venizelos and taking the salute. Finally, a group of refugees arriving at a temporary camp and repairing or building their houses there.

Catalogue number  IWM 97
Subject period  First World War
Production date 1917
Place made  France
Category  film 35mm

Access Conditions:     IWM
Film/Video Format:     35mm
Number of reels:     3
Length:     1925 ft
Running time:     33 mins 

ΟΠΙΚ - Ημερίδα Σάββατο 7 Απριλίου

 

https://sites.google.com/site/opikdomain/links

 

η ημεριδα θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω internet από τον σύνδεσμο

 http://www.ustream.tv/channel/kypseli-oral-history.

Κυθηρα. Σεπτεμβριος 1944. (ΦΩΤΟΣΕΚΑΝΣ PATHE)

Φωτογραφικα καρε απο σεκανς επικαιρων εποχης.
Το πρωτο απελευθερωμενο κομματι Ελληνικης γης που πατησαν οι Συμμαχικες/Βρεττανικες δυναμεις τον Σεπτεμβριο του 1944 ηταν το ΚΑΨΑΛΙ στην χωρα ΚΥΘΗΡΩΝ. Χαρακτηριστικες φωτο των σεκανς που γυρισε η φωτοκινηματογραφικη μοναδα του Βρεττανικου στρατου απο την αποβαση στο Καψαλι, τους κατοικους, τους Βρεττανους στο Καστρο καθως και απο την παρελαση τμηματος των ανταρτων του ΕΛΑΣ-ΕΛΑΝ.

Δεν θαπρεπε αυτο το υλικο που αποτελει ανεπαναληπτο ντοκουμεντο για την συγχρονη ιστορια, να υπαρχει στο ιστορικο αρχειο του νησιου;
Δεν θαπρεπε ταυτοχρονα να ξεκινησει μια προσπαθεια να καταγραφουν οι μνημες των ελαχιστων πλεον, επιζωντων που πρωταγωνιστησαν εκεινη την περιοδο;
Μανολης Κασιματης/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ

http://youtu.be/8rUO0zSFGSc




Πληρες το κινηματογραφικο υλικο βρισκεται στην σελιδα της http://www.britishpathe.com/video/return-to-greece/query/greece+war

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ της A.I.S. , A.G.I.S.

 Αγγλο-Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, 500.000.000 άνθρωποι. Η πολεμική προσπάθεια της Βρεττανικής Αυτοκρατορίας, [Αθήνα],  [1945;], [σ.56], διαστάσεις 24Χ33    
Αγγλο-Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Αι αποφασιστικαί ναυμαχίαι του Βρεττανικού ναυτικού, [Αθήνα],  [σ.34], διαστάσεις 25Χ34, με φωτογραφίες    
 Αγγλο - Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Ατσαλένια φτερά. Η εξέλιξη στις εναέριες συγκοινωνίες,  [Αθήνα], [1945;], [σ.32], διαστάσεις 23Χ33, με φωτογραφίες    
Αγγλο - Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Ζωτικές αρτηρίες. Η μάχη για τις θαλάσσιες συγκοινωνίες, [1945;], [σ.36], διαστάσεις 23Χ31, με φωτογραφίες.
Αγγλο-Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Η καμπή του πολέμου. Η Γερμανία δοκιμάζει την πρώτη της ήττα από τη R.Α.F., Αθήνα,  [1945;], [σ.28], διαστάσεις 23Χ33,  φωτογραφίες    
Αγγλο-Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Η μάχη της Μεσογείου. Η σφαίρα των επιχειρήσεων, [Αθήνα], [σ.34], διαστάσεις 24Χ34,  με φωτογραφίες
Αγγλο-Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Η πολεμική προσπάθεια στη Μεγάλη Βρεττανία, [1945;], σ.28,
Αγγλο-Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Μέτωπο παραγωγής. Ολοκληρωτική προσπάθεια για ολοκληρωτικό πόλεμο, [1945;], [σ.26], διαστάσεις 23Χ33, με φωτογραφίες    
Αγγλο-Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών, Σχόλια στις προτάσεις του Νταμπάρτον Όουκς για να δημιουργηθή ενας γενικός διακρατικός Οργανισμός,, [1945], σ.12,
Αγγλοελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών Θεσσαλονίκης, Τι ήταν, και τι είναι ο πόλεμος για τον λαόν της Μεγάλης Βρεττανίας, Salonica, , σ.16,

επισης έκδοσε την
ΑΓΓΛΟ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ,
τέχνη-λογοτεχνία -επιστήμη-καθημερινή ζωή,  κάθε μήνα  με πρώτο τεύχος τον
Μάρτιο του 1945 Αθήνα. Στην συνεχεια ο τιτλος αλλαζει σε ΑΓΓΛΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, μηνιαία έκδοση πνευματικής καλλιέργειας, Αθήνα. Ενω  απο το 1952 Η ΑΓΓΛΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, γινεται τρίμηνη έκδοση, και εκδίδεται από το Βρεταννικό Συμβούλιο, Αθήνα.
καθως επισης  τον Μάρτιο του 1945
το περιοδικό ΕΚΛΟΓΗ / Εκλογή από τα καλύτερα δημοσιεύματα του Κόσμου,
(περιοδικό τύπου digest.) Στα δύο πρώτα τεύχη, στο εξώφυλλο επισημαινόταν ότι "Εκδίδεται από την Αγγλοελληνική Υπηρεσία Πνευματικής Επικοινωνίας" (A.I.S.) ενώ από το τεύχος 3 ως το 56 ως εκδότης ηταν η "Αγγλο-Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών" (A.G.I.S.). (εκδιδόταν στο Λονδίνο και η διεύθυνση επικοινωνίας ήταν το Πρακτορείο Εφημερίδων Αθηναϊκού Τύπου, Σωκράτους 43.) Το τελευταιο τευχος κυκλοφορησε τον Μάρτιο 1950.
Η Ελένη Βλάχου (εκδότρια της Καθημερινής ) τότε αγόρασε από τους Βρετανούς, έναντι μιας λίρας το δικαίωμα του τίτλου και τον Ιούλιο του 1950 το εκδοσε ως το πρώτο ελληνικό περιοδικό αντίστοιχου τύπου.

επιμέλεια: φωτογραφιζοντας/μανολης κασιματης

Φωτο-γραφιζοντας γερμανους αντιφασιστες στον ΕΛΑΣ

Σχετικα με τη κατωτερω φωτογραφια που ηταν υπο εξεταση μιας υπηρχαν αμφιβολιες

αν ηταν οντως απο τα Καλαβρυτα ή απο την ευρυτερη περιοχη  βρεθηκε η προελευση της .

Στο τομο Γ1 απο την Ιστορια της Ελλαδας του 20ου αιωνα

και στο κεφαλαιο

Γερμανοι αντιφασιστες στις ταξεις του ΕΛΑΣ του συγγραφεα ERIK EBERHARD

περιλαμβανεται η υπο εξεταση φωτογραφια με  την λεζαντα

οτι προκειται για γερμανους αντιφασιστες με ελασιτες εξω απο τον ΒΟΛΟ.

η λεζαντα που ειχε βρεθει για την ιδια φωτο ηταν:

Ναζιστες στρατιωτες "αναπαυονται" μετα "την επελαση" τους στα μαρτυρικα ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ.

πολιστιστικη εταιρεια ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ 

Βρεττανικα επικαιρα. Μαζεμα παιδιων συνεχεια

Leivanates, Central Greece
http://www.britishpathe.com/record.php?id=58440

MS Greek village women taking their children to be registered before being conducted to a safer zone by the relieving Greek army, during the Army's clearance of rebels from Central Greece (2 shots). CU. The village's open air registering centre. The Registering Committee consists of army officers, the President of the Village (the village is called Leivanates) and the orthodox priest of the village. The Committee are at work registering children. (5 shots). MS. High shot, the village welcome given to the Army and the M.A.Y. (Open Country Defence Units) and children on donkeys, freeing the village of Leivanates. MS High shot, the captured rebels in an open-air National Army prisoner-of-war compound. MS A prisoner is interviewed by an Army officer who takes notes. CU The prisoner. MS A captured rebel column on the march, flanked by Greek soldiers. Front view. MS Rear view of rebel column.

Note: "Date received" on original record reads: 28/6/48. The "Siotis" in the title refers to the Cameraman, E. Siotis, who shot this item.

GREECE AFTER CLEARANCE OF REBELS FROM CENTRAL GREECE aka SIOTIS CLEARING REBELS FROM GREECE - British Pathe

Βρεττανικα επικαιρα. 1948.Ο κυβερνητικος στρατος μαζευει τα παιδια χωρικων.

Mount Olympus-Pierria, Greece
http://www.britishpathe.com/record.php?id=58257

LS Greek soldiers (possibly from the 2nd Army Corps) taking part in the spring offensive with mules on a country road in rough terrain. LS A company of soldiers cross a small river north of the village of Gonnoi (Dereli). (2 shots) LS Top view of troops dispersing.
CU Rear view of soldiers firing mortars with smoke in valley below. LS Men carrying stretcher. MS Rear view of soldiers firing down into the valley. LS Top view of troops advancing. MS Armoured cars coming up in support. CU Ditto. MS Prisoners of war awaiting removal. Woman guerilla in some uniform in foreground. LS Rebel prisoners moving to truck which will take them to Larissa. CU Prisoners, some only boy soldiers, mounting into truck.
MS Refugee women taking their children to the Army to avoid abduction in the village of Gonnoi. LS Refugees before army officers taking details. CU Army officers with children. CU Pan shot of forlorn women and children refugees standing in a line. LS Children being helped into trucks by Greek army and waving . CU Ditto. LS Women and children waving goodbye. CU Troops comforting mother. LS Truckloads of children driving away.

Note: Date on the original record reads: 22/7/48. Date on original paperwork reads: 10/4/48.
Cameraman was E. Siotis.


HOT WAR IN GREECE - British Pathe

Βρεττανικα επικαιρα:O βασιλευς Παυλος επιθεωρει.

Athens, Greece
http://www.britishpathe.com/record.php?id=58425

NEW GREEK ARMY BATTALION FROM EX-COMMUNISTS
M.S. King Paul of Greece inspecting new battalion at the site of the Temple of Olympic Zeus L.M.S. King walking to the saluting base. M.S. Mounting the saluting base. M.S. Mounting the saluting base. MS. King on base. L.S. Audience watching proceedings. M.S. King on base. Also included: Marshall Papagos. L.M.S. Ex-communist. swearing allegiance to King. L.S. The New Battalion. M.S. The King hands new troops rifles (2 shots)M.S. Military onlookers including American mission chief General Van Fleet. M.S. King Paul addressing troops (2 shots). M.S. Military onlookers including General Van Fleet. M.S. Troops marching off (2 shots).

NEW GREEK ARMY BATTALION FROM EX-COMMUNISTS - British Pathe

Αρθρα-ντοκουμεντα για το μακρονησι 1

12 ΜΑΊΟΥ 1947 Εγκαινιάζεται το στρατόπεδο της Μακρονήσου, τόπος μαρτυρίου χιλιάδων αγωνιστών

http://www.epikoinonia-arg.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7652&catid=23:2010-06-28-15-23-54&Itemid=59   
 Συντάχθηκε απο την Βίλλυ Κακαφλίκα
ΠΗΓΕΣ-Βικιπαιδεια.τα ΝΕΑonline,εφημερίδα Ριζοσπάστης,εφημερίδα το ΠΟΝΤΙΚΙ  

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ
Με δεκάδες τεχνάσματα βασανισμών - από φάλαγγα μέχρι ανελέητο ξύλο με ρόπαλα των Αλφαμιτών- να τσακίσουν το φρόνημα των πατριωτών. Νυχθημερόν. Σε ακανόνιστα διαστήματα. Όσοι υπέκυπταν ήταν αναγκασμένοι να υπογράψουν δήλωση μετανοίας. Στη συνέχεια ο «δηλωσίας» διάβαζε τη γραπτή μεταμέλειά του, η οποία στο τέλος κατέληγε τοιχοκολλημένη στην εκκλησία του χωριού του.Και όχι μόνο αυτό. Αφού με τη δήλωσή του είχε μετακινηθεί στο αντίπαλο στρατόπεδο, ήταν καταδικασμένος να φορέσει στολή και ως φαντάρος με ρόπαλο στα χέρια, να δέρνει ανηλεώς τους συντρόφους του με τους οποίους είχε αγωνιστεί για τον ίδιο σκοπό. Αδελφός να σκοτώνει αδελφό.
Σαν "κολυμπήθρα του Σιλωάμ" όπως ονόμαζαν το Μακρονήσι, ο τρόμος και τα βασανιστήρια ήταν η μέθοδος για ιδεολογική αναβάπτιση η οποία θα δηλωνόταν με την δήλωση μετάνοιας . Έλληνες βασάνιζαν Έλληνες. "Πατριώτες" βασάνιζαν Πατριώτες. Σε σκηνές ενός ατόμου ζούσαν τρεις. Οι δοκιμασίες πολλές και κυρίως αυτή της δίψας. Όταν δεν μπορούσε να φτάσει το καΐκι που μετέφερε νερό, τους έδιναν αλμυρό μπακαλιάρο... Απειλές, ατομικοί και ομαδικοί βασανισμοί βρίσκονταν στο καθημερινό πρόγραμμα με σκοπό να σκύψουν το κεφάλι, να καμφθεί το ηθικό. Όσοι δεν υπέγραφαν δήλωση μετάνοιας μεταφέρονταν στην χαράδρα του Α' ΕΤΟ κι από εκεί πέρναγαν στρατοδικείο. Όσοι υπέγραφαν, για να αποδείξουν την ανάνηψή τους, τους έβαζαν πέτρες στα χέρια και τους διέταζαν να λιθοβολήσουν τους αμετανόητους. Αυτούς που λίγο πριν μοιράζονταν της ίδιες φοβίες."
Η κατάσταση εφιαλτική. Τα κρούσματα παράνοιας και αυτοκτονιών σε βάση καθημερινή. Ένας εξ αυτών κόβει τη γλώσσα του για να μη «δώσει» τον σύντροφό του. Άλλοι πέφτανε από τους βράχους.Κάποιοι άλλοι μουρλάθηκαν και κατέληξαν στο τρελοκομείο. Ακόμα και παιδιά 14 χρονών. Έτσι συμμορφώθηκε ο ελληνικός λαός. Έτσι δημιουργήθηκε το ανώμαλο μετεμφυλιακό καθεστώς. Έτσι μπήκαν οι βάσεις των χουντικών Απριλιανών. Ανάμεσα στους βασανιστές πρώτη θέση, ο Δημήτρης Ιωαννίδης. Απολάμβανε κάθε δευτερόλεπτο, κάθε βασανισμό. Με απλά λόγια, η Μακρόνησος είναι η επιτομή της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Ο Υπουργός Εσωτερικών που έδωσε την εντολή για τη λειτουργία του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Μακρονήσου ήταν ο Χριστόφορος Στράτος. Ο Στράτος ανήκε στη γνωστή οικογένεια που στη συνέχεια κατείχε την Πειραική-Πατραϊκή. Οι πολιτικοί της εποχής χαιρέτησαν τη λειτουργία αυτού του σωφρονιστικού ιδρύματος. Για παράδειγμα, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος αναφέρθηκε σε αυτό ως «αναρρωτήριο ψυχών», «συνέχιση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού», «Εθνική κολυμβήθρα» και «Νέα Εδέμ στα μάτια της ελληνικής Ιστορίας». Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ανέφερε ότι «στη Μακρόνησο αναγεννάται η Ελλάς ωραιοτέρα στην ψυχή των Ελλήνων».

 

 ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Η Μακρόνησος δεν ήταν απλώς ένας τόπος εξορίας. Η σκληρότητα των βασανιστηρίων που έλαβαν χώρα εκεί κάνει φανερό ότι επρόκειτο για ένα οργανωμένο σύστημα εξόντωσης. Με πρόσχημα την «αναμόρφωση» των κρατουμένων, ασκούνταν σωματική και ψυχολογική βία ώστε να καμφθεί η συνείδηση και το φρόνημά τους με σκοπό να αποκηρύξουν με γραπτές "δηλώσεις μετανοίας" τα φρονήματά, τις ιδέες ή τα ιδανικά τους. Ακολουθούσαν επιστολές που θα έπρεπε να συντάξει ο "ανανήψας" και οι οποίες απευθύνονταν στο δάσκαλο του χωριού του, τον παπά ή τον κοινοτάρχη με το ίδιο περιεχόμενο, αλλά και ομιλίες προς τους υπόλοιπους φαντάρους με τις οποίες θα διατράνωνε την πίστη του στα ιδανικά της πατρίδας και θα πιστοποιούσε την μεταμέλειά του όπως και την αποκήρυξη του "εαμοσλαυισμού" κ.λ.π. Όλα τα παραπάνω είχαν φυσικα΄σα στόχο την πλήρη καταρράκωση του "μεταμεληθέντος", ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι στη συνέχεια θα του δινόταν όπλο και θα τον έστελναν στο μέτωπο της εμφύλιας σύρραξης, κατά του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ). Χαρακτηριστικό της αντίληψης που είχαν για το θεάρεστο έργο τους οι εμπνευστές της Μακρονήσου αποτελεί η παρακάτω αναφορά του στρατηγού Βεντήρη, που μιλάει για κέντρα αποτοξίνωσης όσων ήταν... εθισμένοι στην Αριστερά: «Τότε απεφασίσθη ο περιορισμός των αριστερών στρατευσίμων εις ορισμένα στρατόπεδα διά να υποστούν αποτοξίνωσιν, διότι κατά την κατοχήν ήσαν έφηβοι και λόγω της ηλικίας παρεσύροντο από τα απατηλά και δελεαστικά συνθήματα των ερυθρών».Η... αποτοξίνωση γίνεται με τους κλασικούς τρόπους της ταπείνωσης, του εξευτελισμού και των βασανιστηρίων. Οι μέθοδοι βασανιστηρίων ήταν πολλοί και ανάλογοι με τον βαθμό αριστερής... πάθησης των εξόριστων, όπως είχε κατηγοριοποιήσει τους κρατούμενους ο Μπαϊρακτάρης: «Μεταξύ του στρατευομένου λαού υπήρξε και η μερίς των εμφορουμένων υπό της κομμουνιστικής ιδεολογίας, ήτις ενεφανίζετο ως ασθένεια με τας διαφόρους φάσεις της, 1ον στάδιον, 2ον στάδιον κ.λπ., ανίατος».Βιασμοί, εγκλεισμός, το άσκοπο βασανιστήριο του κουβαλήματος της πέτρας, η ψυχολογική τρομοκρατία, οι εικονικές εκτελέσεις, ο καθαρισμός του νησιού από τις γόπες, η ταπείνωση του κουρέματος με την ψιλή, δίψα, πείνα και άθλιο φαγητό, το «αεροπλανάκι», όπου υποχρεωνόσουν να κάτσεις ατέλειωτες ώρες στο ένα πόδι και με τα χέρια στην έκταση, το λιντσάρισμα ήταν κάποια από τα περισσότερο γνωστά βασανιστήρια που μπόρεσαν να δημιουργήσουν οι ανθρωποφύλακες της Μακρονήσου.

Να σημειωθεί ακόμη ότι η πλήρης επανένταξη απαιτούσε συχνά και την επίδειξη ιδιαίτερης σκληρότητας από τον "ανανήψαντα" προς τους "αμετανόητους" πρώην συντρόφους του, η οποία εάν δεν ήταν αρκούντως πειστική, προκαλούσε άγρια αντίδραση των φρουρών και την εξαρχής απαίτηση για όλα τα προηγούμενα. Με τον τρόπο αυτό, οι υπεύθυνοι του στρατοπέδου εξασφάλιζαν τη δημιουργία φανατισμένων "γενιτσάρων" (όπως τους αποκαλούσαν όσοι έμεναν αμετακίνητοι στα πιστεύω τους) που αδημονούσαν να οπλισθούν και να πάνε "εθνικά αναβαπτισμένοι" στο μέτωπο.ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Επικίνδυνοι δια το ..Εθνος..στο αναμορφωτήριο της Μακρονήσου..
Ενώ το Μάρτιο του 1947 σημειώθηκε απόπειρα απόδρασης 7 κρατουμένων οι οποίοι εξολοθρεύτηκαν από τους φρουρούς, το τραγικό αποκορύφωμα αποτέλεσε η σφαγή 300 και πλέον στρατιωτών και εκατοντάδων τραυματιών στο Α' Τάγμα (επίσημα ανακοινώθηκαν 17 νεκροί και 61 τραυματίες του διημέρου 29 Φεβρουαρίου/1 Μαρτίου 1948) που όπως όλα τα στοιχεία δείχνουν, σχεδιάσθηκε προκειμένου να εξασθενήσει το φρόνημα των εγκλείστων.
Η σφαγή έλαβε χώρα δύο μήνες μετά την ανακήρυξη από τους αντάρτες της προσωρινής "κυβέρνησης του βουνού". Ηθική ευθύνη για αυτή την πρακτική αποδίδεται σε πολιτικούς της εποχής, όπως ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Κι αυτό διότι αφενός ανέχθηκαν ή και εκθείαζαν με τις δηλώσεις τους το "αναμορφωτήριο", αφετέρου ουδείς εκ των προαναφερομένων έπραξε οτιδήποτε με πολιτική του παρέμβαση προκειμένου οι υπεύθυνοι του εγκλήματος να λογοδοτήσουν. Αντιθέτως, σε δίκη παραπέμφθηκαν τα θύματα.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Υπολογίζεται ότι στη Μακρόνησο (εκτός των 60.000 και πλέον αντιστασιακών κομμουνιστών της περιόδου) πέρασαν το 1950 από 1.000 ως 1.200 γυναίκες... Στις 30 Γενάρη του 1950, στην προσπάθειά της να υποχρεώσει τις γυναίκες «να δουλώσουν και να απογράψουν», η διοίκηση της Μακρονήσου προβαίνει σε ένα μέτρο που, αν μη τι άλλο, δείχνει το πόσο αδίστακτοι ήταν οι εκτελεστές των εντολών της άρχουσας τάξης: πρόκειται για την αρπαγή των παιδιών όσων μανάδων τα είχαν μαζί τους.
Πρέπει να σημειωθεί, ότι πέρα από τη βάρβαρης προέλευσης αυτή πράξη που έγινε όχι επί Γενιτσάρων αλλά το 1950, το βιβλίο σημειώνει σχετικά: στη Μακρόνησο νικήθηκε κάτι χειρότερο κι απ' το θάνατο: ο φόβος της τρέλας. Από τη Μακρόνησο βγήκαν αρκετοί τυφλοί, τρελοί, κουφοί, παράλυτοι... 

ΔΗΛΩΣΗ Κ.ΤΣΑΤΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ.
Ο μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος είχε αναφέρει χαρακτηριστικά: «Στη σπαρτιατική αυτή πολιτεία της Μακρονήσου δημιουργούνται οι πρωτοπόροι μιας νέας ηθικής και κοινωνικής ζωής της Ελλάδας, (...) αυτοί θα είναι στο μέλλον οι φορείς και οι ενσαρκωταί του μεγαλύτερου γεγονότος που λαμπρύνει κάθε φορά την ιστορία της ανθρωπιάς επί του υλισμού και της βίας. (...) Η Μακρόνησος είναι προπαντός ένα μεγάλο εκπαιδευτήριο και γυρεύει να στηριχθεί στον ορθόν λόγον. (...) Μακάρι όλη η Ελλάδα να ήταν μια Μακρόνησος. (...) Ολοι στη ζωή μας πρέπει να περνάμε ένα Μακρονήσι. Η Μακρόνησος μακραίνει και πλαταίνει. Σε λίγο θα σκεπάσει όλη την Ελλάδα. Το εύχομαι. Ήρθα ως δάσκαλος. Θα ήθελα να βρισκόμουν στη θέση σας. Η ζωή που περνάτε εδώ είναι μια ευλογία. Θέλω να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για ό,τι είδα σήμερα. Αυτό το θέαμα μου δίνει δύναμη και θα το διακηρύξω παντού».

Ανταρτισσες του Δημοκρατικου Στρατου Ελλαδας(ΔΣΕ) και του Ελληνικου Λαϊκου Απελευθερωτικου Στρατου (ΕΛΑΣ) 1941-1949

αναδημοσιευση κατοπιν αδειας απο  http://novazora.gr

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΣΩΝ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ (1946-1949)

УЧЕСТВОТО НА МАКЕДОНКИТЕ ВО ГРАЃАНСКАТА ВОЈНА

 Κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, εκδηλώθηκαν στο σύνολό τους οι φιλοδοξίες των Μακεδόνων να αποκτήσουν τα δικαιώματά τους. Είχαν δικές τους εθνικές και στρατιωτικές οργανώσεις, μακεδόνικα σχολεία, εφημερίδες, εκδόσεις βιβλίων στη μακεδόνικη λόγια γλώσσα και με λίγα λόγια, στις περιοχές όπου κυριαρχούσε ο Δημοκρατικός Στρατός, απολάμβαναν μεγάλο μέρος των δικαιωμάτων που πάντοτε θα έπρεπε να είχαν. Σύμφωνα με τους στόχους τους, αλλά και με τα τότε συμφέροντα και υποσχέσεις του κομμουνιστικού μπλοκ, το εθνικό πρόγραμμα των Μακεδόνων περιλάμβανε την απόκτηση εθνικών δικαιωμάτων στα πλαίσια του ελληνικού κράτους, αλλά και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και δημιουργίας μερικής πολιτισμικής αυτονομίας. Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση της Αθήνας, χρησιμοποίησε τον Εμφύλιο πόλεμο για να εκτελέσει πολιτικές εθνικής «κάθαρσης» και να πάρει μεγάλο αριθμό διοικητικών, πολιτιστικών, εκπαιδευτικών, θρησκευτικών και άλλων μέτρων, με σκοπό την αφομοίωση και την αποεθνικοποίηση των Μακεδόνων.
Σε όλες αυτές τις διαδικασίες, ήταν εντεταγμένες και οι Μακεδόνισσες. Από τους 20.000 περίπου ενεργούς μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού, οι 2.800 ήταν γυναίκες και κοπέλες μαχήτριες και υπήρχαν 3.500 γυναίκες οι οποίες δραστηριοποιούνταν ως ιατρικό προσωπικό ή ως μεταφορείς τραυματιών. Συνολικά, στην σύνθεση του Δημ.Στρατού, το 30% περίπου ήταν γυναίκες. Στο όρος Γράμμος, όπου έλαβαν μέρος οι μεγαλύτερες και σκληρότερες μάχες του πολέμου αυτού, είχε δημιουργηθεί το Πρώτο Σύνταγμα Γυναικών, από κοπέλες ηλικίας 16 εώς 20 ετών. Επίσης, η μακεδόνικη οργάνωση НОФ-ΝΟΦ (Народно ослободителен фронт-Λαικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), είχε 25 οργανωτικούς γραμματείς, από τους οποίους οι 12 ήταν γυναίκες.
Ορισμένος αριθμός Μακεδόνισσων, τα πρώτα χρόνια του Εμφυλίου, παρακολούθησαν σεμινάρια για δάσκαλες μακεδόνικης γλώσσας, με σκοπό να οργανώσουν μαθήματα στη μητρική μακεδόνικη γλώσσα των παιδιών των ελεύθερων περιοχών. Το πρώτο σεμινάριο δασκάλων έγινε το Νοέμβριο του 1947 στο χωριό Герман-Γκέρμαν (Αγ.Γερμανός Πρεσπών), όπου συμμετείχαν 87 νέοι και νέες, ενώ το δεύτερο σεμινάριο πραγματοποιήθηκε την περίοδο Ιανουαρίου- Φεβρουαρίου 1948, στο χωριό Желево-Ζζέλεβο (Ανταρτικό Φλώρινας), με συμμετοχή 120 υποψηφίων. Επίσης, 1500 γυναίκες και νέες κοπέλες, είχαν καθήκον να φροντίζουν τα μικρά παιδιά κατα τη διάρκεια της απομάκρυνσής τους σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης, λόγω των βομβαρδισμών των μακεδόνικων χωριών. Για κάθε 25-39 παιδιά, αντιστοιχούσε και από μία «μητέρα». Μερικές από αυτές τις «μητέρες» και τις δασκάλες ήταν προηγουμένως μαχήτριες στις πρώτες γραμμές και μετά τις φροντίδες στα παιδιά και την εγκατάστασή τους σε οικοτροφεία, επέστρεψαν στις μάχες. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών έπεσε ηρωικά στις μάχες που έγιναν στο βουνό Мали Мади-Μάλι Μάντι, στην περιοχή Καστοριάς.Μεγάλος αριθμός Μακεδόνισσων εργάστηκαν στα βουνά της Μακεδονίας, χτίζοντας πολυβολεία και σκάβοντας χαρακώματα, ενώ άλλες, με άλογα και μουλάρια, μετέφεραν πολεμοφόδια, εκτεθειμένες συνεχώς σε βομβαρδισμούς από τα κυβερνητικά αεροπλάνα και κανόνια. Στα πλαίσια του Δημ.Στρατού και στα χωριά των ελεύθερων εδαφών, είχαν συσταθεί από νέους και νέες, πολιτιστικές και καλλιτεχνικές ομάδες, οι οποίες συνέβαλαν σημαντικά στη διατήρηση των μακεδόνικων τραγουδιών και χορών.Οι συνέπειες από την ήττα του Δημ.Στρατού στον Εμφύλιο (1946-1949) για το μακεδόνικο λαό ήταν καταστροφικές. Οι Μακεδόνισσες αγωνίστηκαν με όλες τις δυνάμεις τους. Λίγος είναι ο χώρος εδώ για να απαριθμιθούν όλες οι ηρωικές πράξεις τους στον πόλεμο αυτό. Αλλά, η σταθερή τους πίστη στη νίκη και τα δικαιώματα, καταχράστηκε από τις ελληνικές δυνάμεις, οι οποίες ήθελαν επιτέλους να «κλείσουν» το μακεδόνικο ζήτημα στην Ελλάδα.

СТЕРЈАНА КОНЗУРОВА – СЛАВЈАНКА  ΣΤΕΡΙΑΝΑ ΚΟΝΖΟΥΡΟΒΑ – ΣΛΑΒΙΑΝΚΑ (1924-2005)

«Σ’ αυτούς που μας γέννησαν, μας μεγάλωσαν και μας γαλούχησαν, είμαστε υπόχρεοι, με όλα τα μέσα να αγωνιζόμαστε για τα δίκαια του μακεδόνικου λαού» !!!Στους πολυάριθμους ξεσηκωμούς, επαναστάσεις και πολέμους, ο μακεδόνικος πληθυσμός της περιοχής Костур-Καστοριάς, πάντοτε στην πρώτη γραμμή για την απόκτηση ή προστασία των εθνικών του δικαιωμάτων και ελευθεριών. Έτσι ήταν και στην Επανάσταση του Ίλιντεν (1903) και στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (1941-1944), όπως και στον Εμφύλιο Πόλεμο (1946-1949). Μεταξύ των πολυάριθμων ηρώων που η περιοχή αυτή έδωσε, ιδιαίτερη θέση κατέχει η Στεριάνα Κονζούροβα ή Σλαβιάνκα, όπως ήταν γνωστή στο λαό. (φωτό. Στη μέση)Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1924, στο χωριό Добролишта-Ντομπρόλισστα (Καλοχώρι Καστοριάς) και καταγόταν από φτωχή οικογένεια με πλούσια επαναστατική εθνική παράδοση. Βασική εκπαίδευση τελείωσε στο χωριό της, όπου για κάθε μακεδόνικη λέξη που χρησιμοποιούσε, δεχόταν δέκα χτυπήματα με βέργα στα χέρια. Αυτό, στη μικρή Στεριάνα, δημιούργησε ανταρσία στην ψυχή. Αυτή της η ενέργεια βγήκε στην επιφάνεια αμέσως μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από το γερμανικό και ιταλικό φασιστικό καθεστώς. Νεαρή κοπέλα τότε, συμμετείχε στην συγκέντρωση και στο κρύψιμο όπλων, όπως και στη μεταφορά υλικών και τροφής. Το 1941 έγινε μέλος στην οργάνωση νεολαίας ΟΚΝΕ, όπου και της δόθηκε και το παρατσούκλι Σλαβιάνκα. Αργότερα έγινε λειτουργός της ΕΠΟΝ για την περιοχή Костур-Καστοριάς. Στις τάξεις του ΕΛΑΣ εντάχτηκε στις αρχές του 1943, αλλά το Μάη του 1944, λόγω ασυμφωνίας των Μακεδόνων παρτιζάνων με την ελληνική ηγεσία του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ, μαζί με ένα σύνταγμα Μακεδόνων αγωνιστών, αναχώρησε για τη Δημ.Μακεδονίας.Οι μάχες συνεχίστηκαν και σε εκείνο το κομμάτι της Μακεδονίας, αλλά, μετά από διαπραγματεύσεις με τους Έλληνες και την συμφωνία να συσταθούν μακεδόνικες παρτιζάνικες μονάδες και πολιτικές οργανώσεις στην Ελλάδα, το σύνταγμα επέστρεψε στις τάξεις του ΕΛΑΣ. Εξαιτίας όμως μιας δεύτερης διαφωνίας, η Σλαβιάνκα με αρκετούς αγωνιστές, ξαναπήγε στη Δημ.Μακεδονίας και στην πόλη Μπίτολα συμμετείχε στην ίδρυση της Πρώτης Αιγαιάτικης Μάχιμης Ταξιαρχίας, η οποία ενεργά συμμετείχε στις μάχες για την απελευθέρωση εκείνου του τμήματος της Μακεδονίας και αργότερα στην οργάνωση της νέας κυβέρνησης. Στην Ελλάδα επέστρεψε στις 9 του Μάη 1946 και συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες μάχες του Δημ.Στρατού κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Εκείνη την περίοδο εκτελούσε πολλές και σημαντικές λειτουργίες στις μακεδόνικες πολιτικές οργανώσεις НОФ (λαϊκο-απελευθερωτικό μέτωπο) και АФЖ (αντιφασιστικό μέτωπο γυναικών). Επίσης, ήταν αντιπρόσωπος στο Πρώτο Συνέδριο του ΝΟΦ, στις 13 Ιανουαρίου 1948, στο χωριό В’мбел-Β’μπελ (Μοσχοχώρι Καστοριάς). Όσο όμως πλησίαζε το τέλος του πολέμου, τόσο η Σλαβιάνκα καταννοούσε το διπλό παιχνίδι του ΚΚΕ σχετικά με το μακεδόνικο ζήτημα. Σε μία από τις εκθέσεις της, στις 9 Αυγούστου 1948, η οποία στάλθηκε στο Αρχηγείο του Δ.Στρατού στο Καϊμάκτσσαλαν, καταλήγει με το συμπέρασμα: «Η ηγεσία του ΚΚΕ, συνεχώς παρουσιάζει ανάρμοστη συμπεριφορά προς τους Μακεδόνες». Μετά την έκθεσή της αυτή, η Σλαβιάνκα βρισκόταν υπο στενή παρακολούθηση, όπως και πολλοί άλλοι Μακεδόνες οι οποίοι κατηγορήθηκαν από το ΚΚΕ πως συνεργάζονταν με κάποιες άλλες υπηρεσίες και πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν. Βλέποντας ξεκάθαρα την όλη κατάσταση, αποφάσισε πως πρέπει να φύγει. Αυτό το έπραξε τον Οκτώβριο του 1948 και για πάντα εγκατέλειψε την πατρική της γη και εγκαταστάθηκε στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η Σλαβιάνκα όμως ποτέ δεν ξέχασε την καταγωγή της και ενεργά βοηθούσε τους συναγωνιστές της, οι οποίοι από τις ανατολικές χώρες όπου είχαν καταφύγει, προσπαθούσαν να επιστρέψουν τουλάχιστον στη Δημ.Μακεδονίας. Ήταν μια μεγαλόψυχη Μακεδόνισσα, έτοιμη πάντα να βοηθήσει τον καθένα. Απεβίωσε στο Скопје-Σκόπιε, στις 19 Μαḯου 2005.

ЕВДОКИЈА (ВЕРА) ФОТЕВА (1926 – )

 Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα (1946-1949) γνώρισε πολλούς ήρωες αγωνιστές και πολλοί από αυτούς έδωσαν και τη ζωή τους για τα ιδεώδη και τα δικαιώματα των μακεδόνικου λαού στην Ελλάδα, τα οποία δικαιώματα περίμεναν ότι θα απολαύσουν μετά το τέλος του πολέμου. Ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες είναι και η Εβντόκια Φότεβα, γνωστή μεταξύ των Μακεδόνων, ως «Βέρα». Γεννήθηκε στο επαναστατικό χωριό Д’мбени-Ντ’μπενι-Δενδροχώρι Καστοριάς, στις 2 Αυγούστου 1926. Το επαναστατικό και πατριωτικό πνεύμα το απέκτησε νωρίς, στα παιδικά της χρόνια, ακούγοντας τις ένδοξες ιστορίες για τους ήρωες της Επανάστασης του Ίλιντεν, πολλοί από τους οποίους κατάγονταν από το χωριό της, όπως ο Лазар Поп Трајков και ο Лазар Москов. Μετά την κατάληψη του χωριού της από τον ιταλικό στρατό και τη δολοφονία 6 νεαρών συγχωριανών της, η Βέρα εντάχθηκε στις τάξεις της ΟΚΝΕ, όπου σύντομα έγινε οργανωτικός γραμματέας. Κατα τη διάρκεια του 2^ου Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε μέλος της Περιφερειακής Επιτροπής του ΕΑΜ και όπου παρέμεινε μέχρι και τη δημιουργία των μακεδόνικων οργανώσεων АФЖ (Αντιφασιστικό Μέτωπο Γυναικών) και НОФ-ΝΟΦ (Λαικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), πάντοτε με το όπλο στο χέρι, στις πρώτες μάχιμες γραμμές. Το 1944, παντρεύτηκε ανεπίσημα, μέσα στα χαρακώματα, τον συναγωνιστή της Минчо Фотев-Μίντσσο Φότεβ, ενώ επίσημα, έκαναν γάμο στα Σκόπια το 1956. Η Βέρα χαρακτηριζόταν από ιδιαίτερη ηγετική και οργανωτική ικανότητα και συχνά επισκεπτόταν τα μακεδόνικα χωριά για να εξηγήσει τον σκοπό του αγώνα. Ήταν και αυτή ένας από τους πολλούς παρτιζάνους, οι οποίοι δυσαρεστημένοι από την πολιτική του ΚΚΕ σχετικά με το μακεδόνικο ζήτημα, αποκόπηκαν από το ΕΛΑΣ και πέρασαν τα σύνορα, δημιουργώντας την Πρώτη Αιγαιακή Ταξιαρχία. Μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα και την ίδρυση του ΝΟΦ,  τοποθετήθηκε ως Γραμματέας των περιοχών Сорович-Σόροβιτςς-Αμύνταιου και Кајлари-Κάιλαρι-Πτολεμαίδας. Έπειτα Γραμματέας της περιοχής Лерин-Λέριν-Φλώρινας και στο τέλος Γραμματέας της ίδιας οργάνωσης για όλη τη Μακεδονία της Ελλάδας. Κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου, η Βέρα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση και τη λειτουργία των οργάνων της νέας κυβέρνησης, στις περιοχές όπου κυριαρχούσε ο Δημοκρατικός Στρατός. Ως μαχητής, συμμετείχε σχεδόν σε όλες τις σημαντικές μάχες του Εμφυλίου.Το τέλος του πολέμου σήμαινε και αρχή νέου γολγοθά για τη Βέρα και τον σύζυγό της Μίντσσο. Την αναπόφευκτη ήττα, η ηγεσία του ΚΚΕ, την απέδωσε στους υψηλόβαθμους Μακεδόνες και έτσι, μετά την μεταφορά του Δημ.Στρατού στην Αλβανία, η Φότεβα και πολλοί Μακεδόνες, φυλακίστηκαν. Από την Αλβανία, με πλοία, μεγάλος αριθμός αγωνιστών του Δ.Σ. μεταφέρθηκε στην τότε Σοβιετική Ένωση, όπου η Βέρα συνέχισε την άδικη τιμωρία της, σε μια από τις πλέον φρικτές φυλακές της Σ.Ένωσης, στην Άλμα Άτα. Με την επιστροφή της στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και την εγκατάστασή της στο Скопје—Σκόπια, όπου ζει μέχρι και σήμερα, συνέχισε να ζει ως ενεργό μέλος της μακεδόνικης κοινωνίας.Κατα τη διάρκεια της επίσκεψής της στο μαζικό τάφο του Лерин-Φλώρινας και ενθυμούμενη τη μεγάλη εκείνη μάχη (Φεβρουάριος 1949), η Βέρα δήλωσε: «Εμείς οι Μακεδόνες δεν χωριζόμασταν από τους Έλληνες. Για μια ελεύθερη δημοκρατική Ελλάδα, από μια βόμβα σκοτώνονταν μαζί και Έλληνας και Μακεδόνας. Κάποιοι λένε ότι εδώ στο Λέριν είναι θαμμενοι 700, άλλοι λένε 1200 αγωνιστές. Είναι πολλοί παραπάνω από 1200. Όχι μόνο στην περιοχή του Λέριν, αλλά σε κάθε πόλη της Ελλάδας, ακόμα υπάρχουν κλειστοί τάφοι, όπου θάφτηκαν και Έλληνες και Μακεδόνες. Πολλοί από τους συντρόφους μας έφυγαν για πάντα και εμείς, οι λίγοι επιζώντες, θέλουμε να δείξουμε στον κόσμο ότι μαζικοί τάφοι δεν υπάρχουν μόνο στη Βοσνία. Υπάρχουν και στην Ελλάδα».

ТИНА ДУМКОВА-ΤΙΝΑ ΝΤΟΥΜΚΟΒΑ (1926-1949)

Μεταξύ των γυναικών-αγωνιστών, την περίοδο του Εμφυλίου πολέμου (1946-1949), σημαντική θέση κατέχει η Μακεδόνισσα Тина Думкова. Η Τίνα γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1926 στο χωριό Горно Врбени-Γκόρνο Β’ρμπενι -Ξυνό Νερό Φλώρινας (στα τούρκικα Екши Су-Έκσσι Σου), το οποίο την εποχή εκείνη είχε πάνω από 2000 κατοίκους. Βασική εκπαίδευση τελείωσε στο χωριό, όπου εκτός από τις σχολικές υποχρεώσεις, βοηθούσε και την οικογένειά της στις σπιτικές και γεωργικές εργασίες. Κατα τη διάρκεια του 2^ου Παγκόσμιου Πολέμου και ειδικότερα το 1943, έδρασε ενεργά στην οργάνωση νεολαίας ΕΠΟΝ.  Μετά την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων από την Ελλάδα και την επιστροφή του παλαιού καθεστώτος στη χώρα, η Τίνα συνέχισε τις δραστηριότητες της. Από τις πρώτες κιόλας μέρες, συμμετείχε στον αγώνα εναντίων των δεξιών αρχών, συγκεντρώνοντας τροφή και ρούχα και πηγαίνοντάς τα στις φυλακές του Лерин-Φλώρινας, όπου μεγάλος αριθμός Μακεδόνων ήταν φυλακισμένοι εκεί. Λόγω των παράνομων δραστηριοτήτων της, μαζί με μερικές φίλες της, συλήφθηκαν και μεταφέρθηκαν στις φυλακές του Лерин-Φλώρινας, όπου βασανίστηκαν σκληρά. Την περίοδο πριν τον Εμφύλιο πόλεμο, αλλά και κατα την έναρξή του, οι ελληνικές αρχές, περισσότερες φορές μπήκαν στο Горно Врбени-Ξυνό Νερό και λήστεψαν και βασάνισαν τους χωρικούς, σκοτώνοντας μάλιστα κάποιους από αυτούς. Επίσης πολλά ήταν τα σπίτια τα οποία κάηκαν ή καταστράφηκαν.  Με την ενίσχυση των πολεμικών ενεργειών κατα τη διάρκεια του εμφυλίου και μετά από κάλεσμα της μακεδόνικης οργάνωσης НОФ (λαικοαπελευθερωτικό μέτωπο), 120 άτομα του χωριού έγιναν παρτιζάνοι. Έτσι και η Τίνα, το καλοκαίρι του 1947, εθελοντικά έφυγε παρτιζάνκα, πηγαίνοντας στο βουνό Радуш-Ράντουςς, κοντά στο χωριό Ајтуш-Άιτουςς-Αετός Φλώρινας. Από εκεί, με άλλους εθελοντές, στάλθηκε στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού, στην 108^η Ταξιαρχία, ως δεκανέας υπεύθυνος για τις γυναίκες αγωνίστριες. Το θάρρος της ήταν εντυπωσιακό και αποτελούσε το παράδειγμα για τους υπόλοιπους αγωνιστές. Το καλοκαίρι του 1948, μεταφέρθηκε από την πρώτη στη δεύτερη γραμμή μάχης για να φροντίζει τους τραυματίες, αλλά πολύ γρήγορα, λόγω του αγωνιστικού της πνεύματος και της επιμονής της, επέστρεψε στο μέτωπο, όπου βρισκόταν η Ταξιαρχία της.  Την άνοιξη του 1949, η ταξιαρχία της ξαναβρέθηκε σε δύσκολες στιγμές, κατα τη διάρκεια μετακίνησης από το βουνό Вичо-Βίτσι στο βουνό Γράμος. Η μάχη με τον Κυβερνητικό Στρατό, στη θέση  Алевица-Αλέβιτσα, ήταν σκληρή και η Τίνα για μια ακόμη φορά έδειξε το μεγάλο της θάρρος.      Στις 5 Απριλίου, του ίδιου έτους, κοντά στη θέση Котелската висорамнина-Οροπέδιο Κότελ, ξεκίνησε μεγάλη μάχη μεταξύ του Δημοκρατικού και του Κυβερνητικού Στρατού και ο λόχος της Τίνας δέχτηκε επίθεση, αλλά οι παρτιζάνοι διέλυσαν τις εχθρικές δυνάμεις και κατάφεραν να ξαναελευθερώσουν το Γράμο. Δυστυχώς όμως, η Τίνα εδώ βρήκε και το θάνατο. Κατα τη διάρκεια της μάχης, όταν για κάποια στιγμή σηκώθηκε για να βοηθήσει τραυματισμένη συναγωνίστρια, έπεσε βόμβα και την τραυμάτισε στην κοιλιά, το πόδι και το χέρι. Βαριά τραυματισμένη, μη θέλοντας να είναι εμπόδιο στο άλλους, σήκωσε το κεφάλι για να δει τη μάχη για τελευταία φορά, φώναξε στους συναγωνιστές «Напред другари! … Удрете!… Одмаздете се за нашите борци- Εμπρός σύντροφοι…Χτυπήστε…..Εκδικηθείτε τους αγωνιστές μας» και πετόντας την τελευταία της χειροβομβίδα, πήδηξε στο γκρεμό. Με τον τρόπο αυτό τελείωσε η ζωή ενός από τα πιο θαρραλαία τέκνα του μακεδόνικου λαού, κατα τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου.

Мирка Гинова-Μίρκα Γκίνοβα (1916-1946)

Μεταξύ των πολλών Μακεδόνισσων γυναικών που διακρίθηκαν κατα καιρούς στη Μακεδονία της Ελλάδας, ξεχωριστή θέση κατέχει η Мирка Гинова-Μίρκα Γκίνοβα. Γεννήθηκε το 1916 στο χωριό Русилово-Воденско-Ρουσίλοβο Βόντενσκο (Ξανθόγεια Ν.Πέλλας). Το επαναστατικό της πνεύμα που αναπτύχθηκε μέσα της, είχε ρίζες από το επαναστατικό παρελθόν επι εποχής της επανάστασης του Ίλιντεν-Илинден του πατέρα της, Костантин Гинов-Κοσταντιν Γκίνοβ. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε πολύ δύσκολα, επειδή πολύ νωρίς, όταν ακόμα ήταν δύο χρονών, έχασε τη μητέρα της. Το δημοτικό σχολείο το τελείωσε στο χωριό Катраница-Κατράνιτσα (Πύργοι Πτολεμαίδας), έπειτα τελείωσε τη σχολή νοικοκυρών στο Воден και Лерин και στο τέλος αποφοίτησε από τη σχολή δασκάλων του Κостур-Καστοριά. Πριν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε ως δασκάλα στα χωριά Кутугери-Κουτούγκερι (Καισαριανα Ν.Πέλλας) και В’лкојанево-Βαλκογιάνεβο (Λύκοι Ν.Πέλλας).Η επίθεση του ιταλικού και αργότερα και του γερμανικού κατοχικού στρατού στην Ελλάδα, έδωσε την ώθηση στη Μίρκα, ενεργά να ενταχθεί στο λαικό-απελευθερωτικό κίνημα του μακεδόνικου και ελληνικού λαού, στα πλαίσια του ελληνικού κράτους. Έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Ελλάδας και στην οργάνωση της νεολαίας ΕΠΟΝ της επιτροπής της περιοχής του Острово-Άρνισσα Ν.Πέλλας. Κατα τη διάρκεια του 1943 βρισκόταν στις περιοχές των βουνών Кожув-Κόζζουβ και Кајмакчалан-Καιμάκτσσαλαν, όπου και ήρθε σε επαφή με τις μακεδόνικες παρτιζάνικες μονάδες από την άλλη πλευρά των συνόρων. Η δημιουργία της Μακεδονικής Ταξιαρχίας στα πλαίσια του ΕΛΑΣ, ώθησε τη Гинова να επιδείξει τις δυνατότητες της και με το όνομά της να βοηθήσει στη μαζική ένταξη των Μακεδόνων σ’αυτή την πολεμική μονάδα. Διακρίθηκε στη μάχη της τοποθεσίας Μούαρεν-Αν, ανάμεσα στο χωριό Острово και το Воден, στις 2 Αυγούστου 1944. Στην πρώτη συνδιάσκεψη του Народно ослободителниот фронт-НОФ (Λαικού Απελευθερωτικού Μετώπου), στις 20 Ιουνίου 1945, η Μίρκα εκλέχτηκε ως μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου και υπεύθυνη για ζητήματα γυναικών. Με δική της πρωτοβουλία εξαπλώθηκαν τα δίκτυα του НОФ και АФЖ (Антифашистички фронт на жените-Αντιφασιστικό μέτωπο γυναικών), στα χωριά του Воден. Στις 6 Ιουλίου 1946, στην τοποθεσία Куса-Κούσα και Долга Ливада-Ντόλγκα Λίβαντα, κοντά στο δάσος του χωριού Почеп-Πότσσεπ (Μαργαρίτα Ν.Πέλλας), οι αγωνιστές και τα πολιτικά στελέχη του НОФ και του ΚΚΕ, περικυκλώθηκαν από τον κυβερνητικό στρατό. Οι ομάδες των παρτιζάνων είχαν περίπου 60 αγωνιστές και πολέμησαν εναντίων του εχθρού, ο οποίος είχε 400 στρατιώτες. Λόγω της μεγάλης διαφοράς δυνάμεων, η ηγεσία, με υπεύθυνη τη Μίρκα, αποφάσισε να υποχωρήσει μέρος της ηγεσίας και των μαχητών προς το χωριό Старо В’лкојанево-Παλιό Βαλκογιάνεβο, αλλά κάτω από ανεξήγητες συνθήκες, η ομάδα κατευθύνθηκε προς αλλού. Κατα τη διάρκεια της υποχώρησης, η Μίρκα μαζί με άλλους εννέα, αιχμαλωτίστηκαν. Στη φυλακή του Воден η  Мирка Гинова βασανίστηκε με το πιο θηριώδη τρόπο. Την έθαψαν στη γη μέχρι το κεφάλι, της έβαζαν βελόνες στα νύχια και την έσερναν στους δρόμους του Воден με σκοπό να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό. Στις 23 Ιουλίου του 1946, οι φυλακισμένοι μεταφέρθηκαν στο Πρώτο δημοτικό σχολείο Γιαννιτσών-Ениџе Вардар και εκεί έγινε η δίκη κεκλεισμένων των θυρών. Η Μίρκα Γκίνοβα καταδικάστηκε σε θάνατο και η απόφαση υλοποιήθηκε στα νεκροταφεία της πόλης από το κυβερνητικό εκτελεστικό απόσπασμα. Η είδηση του θανάτου της μεταφέρθηκε από το πρακτορείο ειδήσεων associated press και από το ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα».. Η Мирка Гинова ήταν η πρώτη γυναίκα που καταδικάστηκε σε θάνατο με πυροβολισμό στην Ελλάδα, λόγω πολιτικής δράσης. Οι εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας τιμούν τη μνήμη της ακόμα και σήμερα και τραγουδούν το γνωστό τραγούδι «Тихо Мирка си заспала-Τίχο Μίρκα σι ζασπάλα-Ήσυχα η Μίρκα αποκοιμήθηκε».

ΚΑΤΙΝΑ ΑΝΤΡΕΕΒΑ (ΤΣΒΕΤΑ)- КАТИНА АНДРЕЕВА(ЦВЕТА)

Η Κατίνα Αντρέεβα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μόκρενι- Λέρινσκο (Βαρικό-Φλώρινας), τα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Ήταν κόρη του Κούζμαν Αντρέεβ και εγγονή του Νίκολα Αντρέεβ, προέδρου του χωριού. Την εποχή εκείνη είχαν κορυφωθεί οι διώξεις των εθνικά Μακεδόνων από την τζανταρμέρια (χωροφυλακή). «Είτε γίνεσαι Έλληνας, ή θα πεθάνεις» φώναζε στους κατοίκους του χωριού ο χωροφύλακας. Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, οι οποίοι δε γνώριζαν την ελληνική γλώσσα, επικοινωνούσαν με τα παιδιά τους χρησιμοποιώντας κινήσεις των χεριών, όπως οι κωφάλαλοι.
Λόγω κάποιου περιστατικού, η αστυνομία συνέλαβε τον πατέρα της Κατίνα και πέντε ή έξι άλλους. Η Κατίνα αντέδρασε και τότε δοκίμασε για πρώτη φορά το βούρδουλα του χωροφύλακα. Ήταν μόλις έντεκα χρονών. Σεπτέμβριος του 1944 … η ναζιστική κατοχή περνάει τις τελευταίες της μέρες. Τα χωριά, το ένα μετά το άλλο, ελευθερώνονται … στους δρόμους και τις πλατείες Μακεδόνες και Έλληνες, αγκαλιά τραγουδούν “Για την ελευθερία του λαού … “Στα χωριά τα πανηγύρια άρχισαν. Τα Μακεδόνικα χωριά άρχισαν να προσχωρούν στους παρτιζάνους. Όλοι μιλούσαν χαρούμενα και έλεγαν ότι τα βάσανα των Μακεδόνων τελείωσαν. Το αντίθετο όμως.Η νεολαία του Μόκρενι δημιούργησε θεατρική ομάδα και ανέβασε το έργο του Βόινταν Τσσερνοντρίνσκι «Μακέντονσκα κρβαβα σφάντμπα» (Македонска крвава свадба- Μακεδόνικος αιματοβαμμένος γάμος). Μια από τις πρώτες παραστάσεις δόθηκε στο χωριό Έμπορε (Κάιλαρσκο)-Εμπόριο (Πτολεμαḯδας) και η Κατίνα έπαιξε τον ρόλο της Τσβέτα. Τόσο πολύ άρεσε στον κόσμο που όλοι άρχισαν από τότε να την αποκαλούν Τσβέτα.Για τον ρόλο της αυτό, αλλά και για το μακεδόνικό της πνεύμα, πολλές φορές οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα όπου βασανίστηκε φριχτά.Ενώ όλοι νόμισαν πως οι μαύρες μέρες είχαν πλέον τελειώσει, άρχισαν εκ νέου χειρότερες. Η χωροφυλακή και οι ΠΑΟτζήδες γύριζαν σε όλα τα μακεδόνικα χωριά και τρομοκρατούσαν τον πληθυσμό, καίγοντας, βιάζοντας, σκοτώνοντας.Με την δημιουργία του Δημοκρατικού Στρατού, πολλοί νέοι, ανάμεσά τους και η Κατίνα-Τσβέτα, εντάχθηκαν στις γραμμές του για να αγωνιστούν για ένα καλύτερο αύριο σε ότι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα των Μακεδόνων. Το τάγμα όπου ανήκε η Τσβέτα αγωνιζόταν στο βουνό Βίτσσο-Βίτσι και εκεί επιδεικνύοντας θάρρος και μαχητικότητα, έγινε επίτροπος του λόχου της.
Το 1949 το Σύνταγμα όπου ανήκε, έλαβε διαταγή να καταλάβει το ύψωμα Κουλκουτούρια, ανάμεσα στα χωριά Νέρετ (Πολυπόταμος) και Τάρσιε (Τρίβουνο) της Φλώρινας-Λέριν. Η Τσβέτα, όπως και σε άλλες ενενήντα και άνω μάχες, με το αυτόματο στα χέρια, έτρεχε μπροστά φωνάζοντας «Ούρααα, νάπρεντ, κε γκιζντρόμπιμε»(Εμπρός, θα τους διαλύσουμε). Πριν όμως τελειώσει εκείνη η μάχη, η Τσβέτα τραυματίστηκε θανάσιμα. Έτσι, στα υψώματα του Βίτσσο πλάνινα έσβησε η ζωή αυτής της ηρωίδας Μακεδόνισσας-Μακέντονκα,στη οποία πριν από κάθε μάχη, άρεσε να τραγουδάει το τραγούδι «Βο μπόρμπα, βο μπόρμπα, μακεντόνσκι νάροντε» (Во борба, во борба, македонски народе -Στον αγώνα, στον αγώνα, μακεδονικέ λαέ).Δύο φορές παρασημοφορήθη κε από την ηγεσία του Δημοκρατικού Στρατού, με το «Μετάλλιο Γεναιότητας».

УЧЕСТВОТО НА МАКЕДОНКИТЕ ВО ГРЦИЈА ВО ВТОРАТА СВЕТСКА ВОЈНА |              Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΣΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος (1941-1944),ήταν για τους Μακεδόνες της Ελλάδας μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος της ιστορίας τους. Η φασιστική κατοχή επέδρασε αρνητικά στην καθημερινή ζωή του μακεδόνικου και  ελληνικού λαού, αλλά και των άλλων λαών της βόρειας Ελλάδας. Η αντίσταση εναντίων του νέου κατοχικού καθεστώτος, πολύ γρήγορα, άρχισε να οργανώνεται και να αναπτύσεται. Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ συστάθηκε η οργάνωση ΕΑΜ και αργότερα και η ΕΛΑΣ, ως η ένοπλη μορφή της ΕΑΜ. Εκτός αυτών των αριστερών οργανώσεων, συστάθηκαν και οι ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ. Οι Μακεδόνες, στον αντιφασιστικό αγώνα, λόγω των υποσχέσεων του ΚΚΕ για εθνική ισότητα, εντάχθηκαν στις τάξεις του ΕΑΜ / ΕΛΑΣ. Εκτός όμως αυτού, είχαν δημιουργήσει και δικές τους, ανεξάρτητες οργανώσεις, όπως για παράδειγμα η Μακεδόνικη Αντιφασιστική Οργάνωση ΜΑΟ στο Βόντεν-Έδεσσα, Λαικό Απελευθερωτικό Μέτωπο στο Κόστουρ-Καστοριά και Λέριν-Φλώρινα, όπως και σύσταση δικών τους μακεδόνικων ένοπλων ομάδων. Οι Μακεδόνισσες, μαζί με τις Ελληνίδες, πλάι πλάι, μάχονταν και έχυναν το αίμα τους, εναντίων του κοινού εχθρού. Έτσι π.χ., στις τάξεις του ΕΛΑΣ το 1943, υπήρχαν περίπου 40.000 ενεργοί μαχητές. Από αυτούς, το 10% ήταν γυναίκες και παραπάνω από τις μισές ήταν Μακεντόνκι-Μακεδόνισσες. Για πρώτη φορά, στα πλαίσια της Δεκάτης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, στο 30^ο Σύνταγμα, συστάθηκε ένοπλη ομάδα γυναικών, η οποία συμπεριλάμβανε κοπέλες ηλικίας 17 εώς 23 ετών και όλες οι παρτιζάνκες ήταν εθελόντριες. Επίσης είναι αποδεδειγμένο ότι στην Πρώτη Αιγαιάτικη Ταξιαρχία, η οποία συστάθηκε το Νοέμβριο του 1944, υπήρχαν 40 παρτιζάνκες-Μακεδόνισσες.  Εκτός της ενεργής συμμετοχής των Μακεδόνισσων στις ένοπλες συγκρούσεις εναντίων των φασιστών, αυτές ενεργά και σε μεγάλο αριθμό, συμμετείχαν και στις πολιτικές οργανώσεις, οι οποίες ηγούνταν και κατεύθυναν τις ένοπλες ομάδες. Μαζικότερα, οι Μακεδόνισσες, ήταν ενταγμένες στο АФЖ (αντιφασσίστιτσσκι φροντ να ζζένιτε-αντιφασιστικό μέτωπο γυναικών). Ο ρόλος των γυναικών στις οργανώσεις αυτές, ήταν να υποστηρίζουν τις παρτιζάνικες ομάδες, να συγκεντρώνουν όπλα και πολεμοφόδια από τις ιταλικές μονάδες που υποχωρούσαν και αργότερα παραδόθηκαν, να συγκεντρώνουν τρόφιμα και ρουχισμό για τους μαχητές, να ζυμώνουν ψωμί, να οργανώνουν νοσοκομεία, να εκπαιδεύουν νοσοκόμες, να μεταφέρουν τους τραυματίες, να συγκεντρώνουν πληροφορίες, να ενεργούν ως αγγελιοφόροι, να κρύβουν επικυρηγμένους από τις κατοχικές δυνάμεις κτλ. Λόγω του θάρρους, της αποφασιστικότητας και των οργανωτικών ικανοτήτων, μεγάλο μέρος των Μακεδόνισσων, λάμβαναν υψηλές, σημαντικές και υπεύθυνες θέσεις στο αντιφασιστικό κίνημα. Επίσης, αποδείχτηκαν ως ικανοί υποκινητές, οι οποίοι πήγαιναν στα χωριά και τις πόλεις και εξηγούσαν στους Μακεδόνες τον σκοπό του αγώνα. Ιδιαίτερα αξίζουν να αναφερθούν οι: Мирка Гинова-Μίρκα Γκίνοβα, Евдокија- Вера Фотева-Εβντόκια Βέρα Φότεβα, Уранија Пиривски-Ουράνια Πιρίβσκι και πολλές άλλες. Λόγω αυτών των πολυάριθμων δραστηριοτήτων, οι Μακεδόνισσες μαχήτριες ήταν συνεχώς σε ρίσκο και πολλούς κινδύνους. Μεγάλος αριθμός αυτών τραυματίστηκαν, βιάστηκαν και βασανίστηκαν, ενώ μεγάλος ήταν και ο αριθμός αυτών που σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν, που θαρραλαία έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία του λαού τους και τα εθνικά ιδεώδη για τα οποία αγωνίζονταν. Εμείς, οι απόγονοί τους, τισ ευχαριστούμε θερμά:
ВЕЧНА ИМ СЛАВА НА СИТЕ ОНИ КОИ ГО ДАДОА ЖИВОТОТ ЗА СВОЈОТ НАРОД
И ЗА ИДЕАЛИТЕ ЗА КОИ СЕ БОРЕА !!!
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥΣ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ ΓΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΝ !!!

 αναδημοσιευση κατοπιν αδειας απο το http://novazora.gr